ഭാഷ ആശയാഭിലാഷങ്ങളുടെ പ്രകാശനത്തിനും കല മനുഷ്യനെ ‘നല്ല മനുഷ്യ’നാക്കാനുമാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ഒരു ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന എല്ലാ പ്രദേശത്തെയും ജനവിഭാഗത്തിനും മനസ്സിലാകുന്നതും തെറ്റില്ലാത്തതുമായ ഭാഷയാണ് മാനകഭാഷ. അതു പ്രയോഗിക്കേണ്ട ചില പ്രത്യേക ഇടങ്ങളുണ്ട്. അതിനെയാണ് നല്ലഭാഷയെന്നു വിവക്ഷിക്കുന്നത്. അതുപോലെതന്നെ നല്ലതാണ് ഓരോ പ്രദേശത്തും ഓരോ വീട്ടിലും ഓരോ ആളും പ്രയോഗിക്കുന്ന വാമൊഴികളും. അവയിലെ തെറ്റും ശരിയും ആരും അന്വേഷിക്കാറില്ല.
മലയാളികളായ നാം ഓരോരുത്തരും പ്രയോഗിക്കുന്ന വാമൊഴികള് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. നമ്മുടെ മാതൃഭാഷയായ മലയാളത്തിലെ ആയിരക്കണക്കിനു വാമൊഴികളുടെ അര്ത്ഥതലങ്ങളും അവയുടെ ഉച്ചാരണത്തിന്റെ താളവും ഈണവും ശുദ്ധിയും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. അവ ഓരോന്നും തനതു ചന്തവും തനിമയും നിലനിര്ത്തുന്നു. അങ്ങനെയാണ് നമുക്ക് ‘ആറു നാട്ടില് നൂറു ഭാഷ’ എന്ന ശൈലിയുണ്ടായത്.
‘ഉച്ചവിളാകത്തെ ഉരുവം’ എന്ന നോവല്, ഭാഷയിലെ വാമൊഴി വഴക്കത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയും തനിമയും പ്രകടമാക്കുന്ന ഒന്നാണെന്ന് പ്രഥമദൃഷ്ട്യാ തോന്നിയതിനാല് ഒറ്റയിരുപ്പില് ഞാനതു വായിച്ചുതീര്ത്തു. സാധാരണ ജനങ്ങള്ക്ക് ഒറ്റയിരുപ്പില് വായിച്ചു തീര്ക്കാനുതകുന്ന ലളിതമായ ഭാഷ, കെട്ടുപിണയാത്ത വാക്യഘടന, ഏവരെയും ആകര്ഷിക്കുന്ന മലയാളത്തനിമ, നാട്ടിന്പുറത്തുള്ള ശുദ്ധമനസ്കരായ പച്ചമനുഷ്യരെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന കഥാപാത്രസൃഷ്ടി എന്നിവ ഉച്ചവിളാകത്തെ ഉരുവത്തെ ജീവനുള്ളതാക്കുന്നു.
ജാതിമതചിന്തകളും അവയുടെ പേരില് ഉറഞ്ഞുതുള്ളുന്ന അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും അനാചാരങ്ങളും അധികാരം കൈയടക്കാനായി അടിച്ചേല്പ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. അതിനെതിരെയുള്ള ഒളിമിന്നലുകള് ഈ നോവലില് ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും പ്രകടമാകുന്നുണ്ട്. വിശ്വാസ പ്രമാണങ്ങളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും തമ്മില് സൗഹൃദമായിത്തന്നെ ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോഴും കേരളീയ ഗ്രാമങ്ങളിലെ നിഷ്കളങ്കതയും സാഹോദര്യവും സംസ്കാരവും നുറുങ്ങു സംഭവങ്ങളിലൂടെ ഈ നോവലില് തെളിഞ്ഞുകാണാം. ഒരു പ്രദേശത്തിലെ എല്ലാ മതങ്ങളിലും ജാതിവിഭാഗങ്ങളിലും പെട്ട പണിയാളരുടെ മതേതരത്വവും പാരസ്പര്യവും വിശ്വാസ സൗഹൃദങ്ങളും ഈ നോവല് വിളംബരം ചെയ്യുന്നു.
