ഒരു എഴുത്തുക്കാരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എവിടെ അവസാനിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് എന്റെ ഉത്തരം അദേഹത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ പുസ്തക രൂപേണ വായനക്കാരന്റെ മുന്നിൽ എത്തുമ്പോൾ എന്നതായിരിക്കും. പിന്നീട് എഴുത്തുക്കാരൻ അനുഭവിച്ചുപോന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം കൈയാളുന്നത് വായനക്കാരൻ ആയിരിക്കും. ഒരു പുസ്തകം എങ്ങനെ വായിക്കണം? വിലയിരുത്തപ്പെടണം? എന്നത് പലപ്പോഴും വായനക്കാരനെ ആശ്രയിച്ചാകും നിലനിൽക്കുക. വായനക്കാരൻ ഒരു പുസ്തകത്തെ വിലയിരുത്തുന്നത് പലപ്പോഴും അവന്റെ അനുഭവങ്ങളുടെയും അറിവിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്ന അവസരത്തിൽ എനിക്ക് അപരിചിതമായ തുരുത്തിൽ എത്തപെട്ടതായി തോന്നാറുണ്ട്.
നിയമസഭാ പുസ്തകോത്സവത്തിൽ വച്ചാണ് ഉച്ചവിളാകത്തെ ഉരുവം എനിക്ക് ഒപ്പം യാത്ര തുടങ്ങിയത്. “ഉച്ചവിളാകം” എനിക്ക് തീർത്തും അപരിചിതമായ ഇടമായിരുന്നില്ല. കോമരുവും നാരായണിപ്പിള്ളയും കൃത്താസനും സുലോചനയും വിത്സൻ മൊതലാളിയും മൊണ്ടിസുകുവും ഒക്കെ എനിക്ക് പരിചിതരായിരുന്നു. ഞാൻ ജീവിക്കുന്ന ഇടത്തിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഒരു ഉച്ചവിളാകം ഉണ്ട്. അവിടെ ഞാൻ ഈ മനുഷ്യരെ ഒക്കെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. തീർത്തും ലളിതമായ ഭാഷയിൽ കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്ത അലങ്കാരങ്ങളുടെ ഒന്നും സഹായമില്ലാതെ തീർത്തും സാധാരണമായിട്ടാണ് എഴുത്തുക്കാരൻ കഥ പറഞ്ഞുപോകുന്നത്. തീർത്തും പരിചിതമായ ഇടത്തിലൂടെ നടക്കുകയാണെന്ന ചിന്തയാണ് കഥയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും എനിക്ക് ഉണ്ടായത്. മികച്ച ഒരു വായനാ അനുഭവമാണ് “ഉച്ചവിളാകത്തെ ഉരുവം ” പകർന്നുനൽകുന്നത്. ഉച്ചവിളാകവും അവിടെത്തെ മനുഷ്യരും ഇനിയും ഒരുപാട് വായനക്കാരുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു.
